Polszczyzna nie może zniknąć z akademii mimo globalnej roli języka angielskiego. Język polski ma miejsce i rolę w umiędzynarodowionym świecie nauki. Podczas debaty o języku umiędzynarodowienia dyskutowano o wyzwaniach ewaluacji, systemowej "punktozie" oraz granicy między konieczną lingua franca a utratą własnej tożsamości pojęciowej. Nie tylko humanistyka i sztuka potrzebują języka ojczystego. Jest dla niego miejsce także w świecie nauk ścisłych.
Język polski w świecie nauki powoli słabnie, ustępując miejsca uniwersalnej, choć często uproszczonej angielszczyźnie. W Warszawie odbyła się debata o miejscu i roli języków narodowych w dobie dynamicznego umiędzynarodowienia szkół wyższych.
Przedstawiciele świata akademickiego, instytucji naukowych oraz Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego analizują powiązania między globalnym obiegiem wiedzy a ochroną rodzimej tożsamości pojęciowej. Poruszają temat tzw. systemowej „punktozy”, presji publikowania po angielsku oraz ryzyka, że polszczyzna straci zdolność opisywania nowoczesnych odkryć. Wyraźnie przy tym widać, że naukowa lingua franca doskonale sprawdza się w naukach ścisłych, podczas gdy dla humanistyki, kulturoznawstwa i sztuk wizualnych język ojczysty pozostaje elementem wręcz niemożliwym do zastąpienia. Kluczowe pozostaje przy tym pytanie, jak mądrze budować pozycję polskich uczelni za granicą bez bezpowrotnej utraty własnego języka.